UCZENIE SIĘ ZWIERZĄT, biol. nabywanie zmian w percepcji i reakcjach osobnika (zwł. w zachowaniu się) w wyniku jego doświadczeń, zwykle na podstawie jakiejś motywacji (np. popędu) przyjemnej lub nieprzyjemnej; rozróżnia się: 1) przywykanie, przyzwyczajanie się (habituacja) wygasanie odruchu orientacyjnego na powtarzający się nieistotny pod względem biol. bodziec; 2) uczenie się utajone modyfikacja percepcji bez wyraźnej nagrody lub pod wpływem ciekawości; 3) wpajanie; 4) rozwijanie koordynacji zmysłowo-ruchowej (np. chwytania); 5) tworzenie się skojarzeń; między bodźcami i reakcjami w procesach warunkowania (tresura); 6) uczenie się przez wgląd, oparte na nagłym zrozumieniu sytuacji; 7) ćwiczenie dziedzicznych wzorców zachowania (instynkt, pozy i popisy zwierzęce); 8) uczenie się motoryczne tworzenie się nawyków ruchowych; 9) synchronizowanie rytmów biologicznych. Uczenie się zwierząt odgrywa ważną rolę w myśleniu i instynkcie, w organizowaniu osobniczego systemu przestrzenno-czasowego, w reakcjach na inne osobniki (życie społ. zwierząt, ich oswojenie) i w orientacji przestrzennej zwierząt.

 regały - auriga - sklep modelarski łódź